Welkom op onze blog

Tijdens onze 7-maandse trektocht door Australië en Nieuw-Zeeland kunt ge ons hier volgen. Iedere 2-3 weken zullen we een nieuwe tekst en foto's plaatsen. 

Even een kort overzicht van onze blog:     

Rechts staan de links met onder andere de FOTO's en VIDEO's. Onder "WAAR ZIJN WIJ?" staat een kaart met afgelgde route (zelf zoomen a.u.b.). Onder "HOE LAAT IS DA DAAR?" vindt ge de Oceanië-tijd.

Nieuwe teksten komen in het midden van de blog. Na het einde van de maand kunt ge ze nog terugvinden onder "MAAND ARCHIEF"

Reageren op een tekst gaat onder "REACTIES", ma ge kunt natuurlijk en vooral ook andere niet-tekst gerelateerde onzin spuien.

Tot slot kunt ge u mailadres ingeven onder "NIEUWSBRIEF". Ge krijgt dan 1 keer per maand een mail, met een nieuwe tekst en foto's.

Merci voor het bezoek en tot binnenkort.

Tom en Katrien

The End

Voor de eerste keer geen tekst getypt in een duister internetcafe met gamende jongeren en naar liefde-zoekende veertigers langs ons, maar wel vanuit een mooi huizeke in het nog mooiere Wijer en eindelijk terug azerty, joehoe. Maar in gedachten toch effe terug naar Nieuw-Zeeland om de laatste weekjes te beschrijven.

De eerste dagen op het Noordereiland kregen we ook de eerste Nieuw-Zeelandse regenval. Tot dan hadden we veel geluk gehad met het wisselvallige Nieuw-Zeelandse klimaat. (De vele bergen zorgen er voor dat bepaalde streken meer dan 300 dagen regen per jaar hebben) Hierdoor waren we een beetje beperkt om de hoofdstad, Wellington, te verkennen en hebben we ons vooral geconcentreerd op de koffiehuizen. (Ze hebben in NZ net zoals in Australie veel en goeie koffie. Katrien haar favoriet was de Caramellatte, ik verkoos the White chocolate capuccino). Maar geen tijd om te wachten op beter weer. We hadden nog maar 12 dagen om het hele noordereiland te ontdekken. Geen tijd te verliezen dus.....

 

 

Lees verder...

Het Zuidereiland voor gevorderden

Tijdens onze trip in Australie probeerde ik zoveel mogelijk rond te kijken en de mooie omgeving in mij op te nemen. Katrien daarentegen focuste zich meestal op de grond. De tropische wouden lagen namelijk vol met allerlei soorten gedroogde zaadjes in alle vormen en kleuren. De aboriginals maken daar sieraden van. En Katrien dacht: "als die aboriginals da kunnen, kan ik da ook"

Alleszins, na 6 maanden reiservaring in Australie dachten we alle knepen en trucs van het rondtrekken te kennen. 1 maandje Nieuw-Zeeland zou dus simpelweg mooi en eenvoudig worden. Maar het begon niet al te best. De Nieuw-Zeelandse douane is blijkbaar nog strenger dan hun Australische collegas. Onze aangekochte didgeridoo en boomerangs moesten behandeld worden en onze wandelschoenen werden chemisch gereinigd. NZ is een landbouwland en ze hebben stevig schrik om bacterien binnen te krijgen. Bijgevolg waren ook Katrien haar langdurig bijeen-gezochte zaadjes zwaar illegaal. Allemaal de vuilbak in en Katrien was niet blij ! We bemerkten ook plots dat we onze slaapzakken in Australie waren vergeten (nochtans handig in het koudere NZ) en de eerste tekenen van griep kwamen plots bovenborrelen bij mijzelf.

De eerste 4 dagen in NZ heb ik mij dan ook voornamelijk geconcentreerd op een beetje zweten en bibberen in mijn bed. Aangenaam afgewisseld met gezonde lichaamsbeweging, zijnde een kort sprintje naar de dichtsbijzijnde toilet.
Maar na 4 dagen was ik beter en Katrien's rouwperiode voor haar zaadjes was toen ook (bijna) over. Tijd om erin te vliegen dus. .....

Lees verder...

De Tomcat gaat op huwelijksreis

Na de hippiedorpjes boven Sydney was de volgende attractie "The blue mountains National Park". En terwijl verscillende vorige national parken, zoals Dorringo, onterecht onbekend zijn; zo zijn The blue mountains heel terecht heel bekend. Buiten de mooie (en lange) wandelingen, is het ook een zeer uitgestrekt gebied en op verschillende plaatsen heb je uitzichten die kilometers en kilometers van dit gebied tonen. Een jammer gevolg van de bekendheid van dit gebied zijn natuurlijk de hordes toeristen die staan te drummen voor de beste fotoplekjes. Meestal is dit vreemd volkje van middelbare leeftijd en uitgerust met het beste trekkersmateriaal (zweet-absorberende bloesjes, luchtdoorlatende regenjassen (het weer moest maar eens omslaan van +42 naar -5 graden), en soms zelfs de beruchte nordic wandelstokken) Vreemd genoeg zijn deze meutes alleen te bespeuren op de makkelijk te bereiken punten en vanaf het moment dat je een iets uitdagendere wandeling aanvat, keert de rust snel terug. En de weinige mensen die je op deze tochten tegenkomt, zowel jong als van middelbare leeftijd, kiezen meestal voor een gemakkelijk t-shirt en een fles water. Uiteindelijk hebben we in het bergdorpje Blackheath dan ook onze meest spectaculaire national park-tocht tot dusver gedaan. Een gorge-afdaling (en beklimming) van 4 uurtjes met meer klimmen dan wandelen. Indrukwekkend.

Op enkele honderden kilometers van The blue mountains ligt de hoodstad van Australie (en bijgevolg antwoord op de meest gestelde quizvraag aller tijden): Canberra. Om een lange historie kort te maken: Lang lang geleden regeerden de 5 staten van Australie afzonderlijk. Toen ergens begin 1900 het plan van een eengemaakt land kwam, moesten ze een hoofdstad kiezen. De grootste steden Sydney en melbourne kwamen niet tot een akkoord en het voornaamste argument was: "zolang de andere maar niet de hoofdstad wordt" Simpel gevolg: we kiezen een boerengat in het midden van deze 2 steden, ter grootte van Wijer City, en bouwen daar een parlement en zo.
....

Lees verder...

Mmmm, televisie

Eerst en vooral: het weer.
Het weer van de laatste weken valt het beste te beschrijven als wisselvallig. Meestal was het zonnig en heet, maar om de 2-3 dagen waren er toch ook flinke buien. Belgische buien zou je kunnen zeggen, maar toch ook niet. Want ookal zijn er buien, het blijft gezapig warm. Desalniettemin heeft wisselvallig weer ook een impact op het reizen in kwestie. Het kamperen zelf (en buiten koken in het bijzonder) worden er uitermate door bemoeilijkt. En sommige uitzichten zien er plots danig anders uit. (We bezochten 1 van Australies hoogste watervallen, stonden op het uitkijkpunt, hoorden een stevig gedonder van water, maar zagen niks, helemaal niks. Enkel een wazige mist van regen.)
Gelukkig was het het grootste deel van de tijd wel goed weer (zeker de laatste week) en ingeval van buien waren ze dikwijls kort en krachtig. Geen paniek dus.

Ten tweede: werk zoeken:
Na enkele maandjes zonder zorgen en zonder inkomsten, dachten we: misschien de rekening nog eens spijzen. Met voorkeur door middel van een zo gemakkelijk mogelijk jobke en liefst tesamen. Wegens bovenvermeld weer stonden de velden van de boeren (die jarenlang om regen zaten te zagen en plots er zoveel van gekregen hebben, dat de oogst opnieuw naar de kl*ten is) volledig blank. Oogst vernield en geen werk voor backpackers. Met als gevolg dat al de rondtrekkende mensen nu in de steden werk zochten en als een grote groep pirhana's op een vrijkomend jobke vlogen. Werk zoeken bleek dus niet zo gemakkelijk en onze motivatie nam zienderogen af.

Dan maar beparken tot waar we goed in zijn: reizen en rondtrekken ....

Lees verder...

Zegt de ene zandkorrel tegen de andere op Fraser island: "Ik denk dat we omsingeld zijn"

Na onze ontdekkigtocht in het tropische noorden van Queensland, konden we eindelijk meer zuidwaarts trekken en ons volop in de geneugden van het toeristische leven storten. De eerste stopplaats was de reuzenmango in Bowen van ongeveer 8 meter hoog (zie foto's). Het doel van deze gigantische plastieke bol blift ons tot op heden onbekend, maar wij, toeristen, laten zo een kans niet aan ons voorbijgaan en nemen volop foto's. De reuzenmango is trouwens niet het enige reuzen-iets dat we op onze we zijn tegengekomen (en waarschijnlijk ook niet het laatste) Voordien zagen we ook al een reuzenkreeft, reuzenpapegaai, reuzenlaars, reuzen... (Dit is allemaal begonnen met het neerzetten van slechts enkele reuzenvruchten als attribuut in een Australisch film enkele tientallen jaren geleden. Hierna zagen de Austaliers tot hun verbazing dat alle bezoekers stopten bij deze reuzenvruchten en dat bracht hun op het idee om van alle mogelijke dingen, reuzenstandbeelden te maken. Lekker kitch, heel nutteloos en best grappig. De Australiers zijn trouwens niet vies van een beetje overdrijven en ze vermelden bij alles graag, de grootste dit, de hoogste dat en de diepste dat. Zo heb ik (Katrien was nog aan het slapen) in Western Australie Mount Nameless beklommen, de hoogste berg van Western Australia, acessible by 4x4 (dit laatste in kleine lettertjes natuurlijk), in Tully zagen we dat het de natste stad van Australie was en als een dorpje echt in niks het natste, hoogste of grootste is bedenken ze iets anders, zo kwamen we enkele maanden geleden in Kimba, The Village Halfway Australie.

Maar na de grootste mango van Australie in de stad Bowen gingen we verder en de volgende halte was Airlie Beach. Van hieruit vertrekken alle schepen om The Withsunday Islands te bezoeken.  Toen we aankwamen was het weer niet al te best, het regende iedere dag wel een beetje, maar meestal slechts korte "showers". We besloten dus een 3-daagse cruise te boeken onder het motto: "het weer zal wel beter worden". Het omgekeerde was eerder waar. De eerste dag regende het continue, maar niet heel hevig. Hierdoor veranderden de zo geprezen 74 eilanden (met als hoogtepunt Whiteheaven Beach, het witste strand per wereld. Het zand is zo puur dat het gebruikt werd om het glas voor de Hubble-satelliet te maken.) in een grijze massa met grijze stranden en jawel, grijze bomen. De kapitein grapte dan ook: Welcome aboard this trip to the Wetsunday Islands. Toen we na de eerste dag optimistisch dachten: "Nu kan het alleen nog beter worden", bleek dat we ons wederom stevig vergisten. De hemelsluizen openden zich vlak boven ons bootje, The Habibi, en we belandden in een storm die zelfs voor de kapitein van ongeziene sterkte was. (Later vertelden ze ons in het havendorpje Airlie Beach dat het water daar in de hoofdstraat op sommige plaatsen tot 1 meter hoog stond en de geparkeerde auto's vrolijk meedreven met de stroom.) Het eerste uurtje op de wilde zee was spannend en avontuurlijk, maar enige tijd later werd er meer over de railing gehangen dan genoten van het uitzicht. Toen de derde dag het weer een beetje opklaarde, was het tijd om naar huis te gaan. Gelukig zaten er aan boord enkele Engelse vrouwen van middelbare leeftijd met een gezond gevoel voor humor, een paar Ierse boerenzonen en 4 (vreemd genoeg) vriendelijke hollanders. De sfeer zat er dus goed in, maar the Whitsunday Islands zijn toch niet het hoogtepunt van onze vakantie geworden. Zelfs wereldwonderen hebben een klein beetje medewerking van het weer nodig om goed tot hun recht te komen.
.......

Lees verder...

Regen(woud)

Ofwel was het een kwestie van gebrekkige op-voorhand-research, ofwel was de oorzaak de uitgestrektheid van Australie; maar net toen wij enkele weekjes geleden dachten te zijn aanbeland aan de iets toeristischere oost-kust, stoten wij hier toch niet op een verlaten gebied onvervalst tropisch regenwoud. We hadden hiervoor al kunnen proeven van tropische temperaturen en luchtvochtigheid, maar tot nu toe ging dat meestal gepaard met uitgedroogde vlaktes en uitzonderlijke begroeing.

Het eerste stuk van onze tocht naar het noorden na Townsville was nog vrij sober, maar iedere kilometer werd het plantenrijk welderiger. En toen we na enkele dagen in Cairns aankwamen, beslisten we dan ook ons hier een tijdje te vestigen en deze stad als uitvalsbasis te gebruiken om dit mooi stukje natuur te verkennen. Ondertussen hadden we onze reissnelheid ook teruggeschakeld van relatief snel naar extreem ge`nen. We hebben immers tijd en die hebben we dan ook goed gebruikt.

Om te beginnen was er natuurlijk Nieuwjaar. En Cairns was de ideale stad om dit te vieren. Met een grote esplanade langs de kust en een fantastisch zwembad (The Lagoon) in het midden van de stad, kun je hier continue afwisselen tussen een beetje rondhangen en een duikje nemen, en dit zowel overdag als savonds en snachts. De winkels zijn immers altijd open en ook savonds is het meer dan warm genoeg om te zwemmen. Maar we kozen ervoor om oudejaar, samen met Loic en Paulinne met wie we nog steeds rondtrekken, zo Australisch mogelijk te beginnen, wat betekent een barbeque. Daarna optredens en vuurwerk tussen de massa op de esplanade en tot slot zijn we beland in 1 of andere foute pizzatent/pub. Heel gezellig, maar afkomstig van het feestende Belgie waren we wel verrast dat de meeste zaken (ook bij nieuwjaar) al sluiten om 2 uur. Daarna zijn het alleen nog de discotheken die een beetje verder doen.  ....

Lees verder...

De Armen der Wet

Sinds het laatste bericht hebben we een stevige roadtrip van ongeveer 6000 km gemaakt door het noorden van Australie. En onze voornaamste bezigheid tijdens die lange tocht: de strijd tussen ons en de hitte. Vermits onze Van (nog ongeveer een weekje naamloos) niet uitgerust is met high-tech snufjes zoals airco en dergelijke, moesten we andere dingen bedenken. Dit hield in dat onze dagen on the road bestonden uit korte tripjes van de ene ge-aircode ruimte naar de andere. Onze favoriete plaatsen waren winkelcentra en grote warenhuizen, maar omdat je die niet altijd in grote hoeveelheden tegenkomt op de outback, waren we ook content met kleinere winkeltjes. (jaja, zelfs een in winkel met feestartikelen kunnen wij ons ondertussen een goed uur bezighouden).

Misschien even een beetje meer achtergrond informatie over het weer in het tropische noord-australie. Hier zijn geen 4 seizoenen zoals bij ons, maar eigelijk maar 2: "the Wet" en jawel "the Dry". De eigenscghappen van "the Dry" zijn heet en droog en de eigenschappen van "the Wet" zijn heet en nat. Daarbij is the Wet ook bekend om zijn hoge luchtvochtigheid (met bijhorende muggen), stormen, gigantische bliksemshows, overstromingen en cyclonen. The Wet begint ongeveer eind november, maar de echte topperiode is januari. Wij moesten het dus doen met de aanloop naar bovenvermelde fenomenen. En ondanks de vele waarschuwingen die we gekregen hadden viel het al bij al wel mee. Er waren stormen, maar voorlopig alleen korte (en krachtige) en dit was s'avonds wanneer we niet meer op de weg waren. Deze waren ook niet sterk genoeg om wegen ontoegankelijk te maken. (enkele wegen waren overstroomd, maar slechts 10cm; amper een uitdaging voor de Tomcat). Daarentegen mochten we snachts wel genieten van wervelende lichtshows door de bliksem en donder; de natuur op zijn krachtigst, en dit op een veilige afstand. (met 1 uitzondering van een inslag op ongeveer 50 meter van Nessy de Nissan. Waarna onze hartjes een minuut stilstonden en we daarna onze tocht met de nodige schrik verderzetten). De enige eigenschap van The Wet die ons wel degelijk stevig te grazen heeft genomen is de luchtvochtigheid. Dit zorgt ervoor dat je zweet als een rund bij elke kleine actie die je onderneemt (zelfs het gooien van de Yatzee-dobbelstenen). En het mooiste is: deze vochtigheid en de hitte nemen snachts niet of amper af. Het was dus bakken en zweten in de Bronstige Bever. Enige oplossing: slapen met de deuren open voor een beetje wind. Maar ohja, hoge vochtigheid betekent veel muggen, dus het komende nachtelijke uurtje was het muggenjacht. Dan weer een uurtje zweten met de deuren dicht tot het ondraaglijk was, dan weer muggenjacht, ....   We hebben daar wat afgevloekt en na enkele slapeloze nachten hebben we geopteerd om de rest van onze noordelijke tocht in jeugdherbergen door te brengen. ......

Lees verder...

Hey Poll, een Poll !!!

Onder het motto: "een blog zonder democratie is als een een noord-australische stad zonder luchtvochtigheid", kan je rechtsbovenaan een poll vinden. De vraag is heel simpel: Wat is de beste naam voor onze Van?

We hebben enkele inzendingen gekregen, maar hieronder een iets uitgebreider overzicht:

1. De bronstige Bever (Merci Jo, voor deze mooie alliteratie/beginrijm/stafrijm. Daar kan Willy Vandersteen met zijn Suske en Wiske en de Wilde Weldoener nog wat van leren.)

2. Nissan Jeanette (Ja, Maarten, ookal was dit waarschijnlijk maar een vluchtige en niet-weloverdachte opmerking, bij gebrek aan inzendingen is ook deze opgenomen in de poll.)

3. Nessy de Nissan (in het Engels wordt dit dus Nessy the Nissan. Hou alsjeblieft rekening met dit toch wel substantiele verschil)

4. De Tomcat (komende van onze namen; Tom van Tom en cat van Catherine, cheers Niels)

5. Moest er u plots een naam te binnen schieten die nog beter is als de voorgaanden of vind je alle voorgaande namen ronduit belachelijk, kies dan optie 5: Geen van voorgaande.

Regels: -Deze poll loopt voor 2 en een half weken en eindigt bij de start van het nieuwe jaar (Australische tijd).   -Vermits wij niks kennen van computers is er geen firewall die u belet meerdere keren te stemmen.  -Uiteraard zijn er ook mooie prijzen te winnen. De eerste en enige prijs is een gratis etentje op de mosseldag van tafeltennisclub Schulen (Allen daarheen!).

Nadat de uitslag bekend is, volgen er naar goede Belgische gewoonte, als vanzelfsprekend nog eerst onderhandelingen, zodat de uiteindelijke naam normaalgezien gekend moet zijn tegen dat wij terugkeren naar Belgie.

Ondertussen is het hier, zoals de Australiers zeggen "shitting hot". Tot kortlings.

Tom en Katrien 

Beesjes, beesjes en nog eens beesjes

Hier al een nieuwe tekst, doordat de voorbije 2 weekjes bijzonder mooi waren en Katrien haar fototoestel bijgevolg vol staat. We zijn dus vertrokken in zuid-westelijke punt van Australie (Augusta) en zijn nu onze weg aan het verderzetten naar het noorden langs de west-kust.

En deze trip naar boven wordt voornamelijk gedonimeerd door beesjes (soms krijgen we het gevoel een beetje omsingeld te zijn) en ik bedoel dan niet de kleine, eerder vervelende beesjes, maar wel de grote exemplaren, waarbij het meestal feest is als je ze tegenkomt. Het begon al toen we ongeveer 20 km ten noorden van Augusta waren, in Hamellin bay. Buiten magnifieke stranden bleek deze plaats ook onderdak te bieden aan gigantische stingrays (dit zijn de koelbloedige moordenaars van Steve Irwin, de welbekende krokodillen- en slangentemmer van national geographic. Normaal zijn deze vissen vrij ongevaarlijk, maar good old Steve werd gestoken recht in het hart, waardoor hij een hartstilstand kregg) die tot ongeveer 1.5 meter in diameter waren (zie foto's).

Onze volgende stopplaats was Busselton, waar we al geweest waren tussen het werken door, maar deze keer hadden we eindelijk wat meer tijd (om eens stevig de toerist uit te hangen) en bij bezochten het underwater observatory. Dit is gelegen 2 km zee-inwaarts en dan ongeveer 10 meter onder zee-niveau. Hier kan je dus het leven op de bodem van de oceaan zien, zoals het er echt aan toe gaat en niet aquqrim-artificieel. Zeer mooi, daar beneden. Onze gids bleek trouwens een Antwerps meisje te zijn en was 1 van de eerste Vlamingen die we zijn tegengekomen.

Volgende halte: Fremantle, een buitenwijk van Perth. Buiten het feit dat het hier heel gezellig was is de voornaamst te vermelden gebeurtenis hier toch wel de aankoop van onze didgeridoo. We hadden enkele weken geleden al eens een les gevolgd in perth, maar we hadden er toen nog geen gekocht. In de winkel hebben we ongeveer 80 didigeridoos uitgeprobeerd en dan degene met het beste geluid (binnen onze prijsklasse) gekocht. Nu zitten we dus savonds, na een dagje rijden, bijna iedere avond in de van stevig op die pijp te blazen. Er komt al geluid uit, maar de kwaliteit is nog niet optimaal. Maar na nog een beetje veel meer oefenen, zal het wel beter gaan en dan zullen we ook een filmpje op onze site zetten. Dan kunt ge zelf oordelen :)

Maar onze tocht naar het noorden ging dus verder. ....

Lees verder...

Werken, Werken, Werken

Na anderhalf maandje geld spenderen, hebben we geprobeerd ook een klein beetje te verdienen. Na Perthe zijn we dus een beetje meer zuidelijk gegaan om enkele weken te werken in een wijngaard. Zoals vorige keer verteld dachten wij dat dit in Busselton was, maar bij aankomst bleek het eigelijk om een soort deelgemeente van Busselton te gaan, genaamd Tutunup. Aantal huizen in Tutunup: 9. In 1 van die 9 woonde Trevor en Dianne (de eigenaars van de wijngaard en onze werkgevers). En 1 van de andere 8 huizen was van Graham (de trotse eigenaar van een grote boerderij) op wiens erf een huisje stond waarin wij verbleven.

Ter plaatse gearriveerd zagen we dat we niet de enige backpackers waren die daar gingen werken. Buiten ons ook 1 Japanner: Taka (25 jaar), 1 Engelsman: Luke (19), en 1 ander koppel, Damien van Ierland (27) en Tracey van Australie (28). En gelukkig zijn ieder van bovenstaande personen heel vriendelijke en vrolijke mensen, wat er voor zorgde dat we savonds na het werk wel eens een occasioneel feesje bouwde en in het weekend allemaal samen weekendtripjes maakten. Buiten ons bleken er in het huisje nog enkele andere inwoners te zijn: beestjes. Onze meute huisdiertjes bestond voornamelijk uit enkele honderden spinnen, gaande van heel klein tot angstaanjagend groot, veel kevers, veel vliegen en enkele hagedissen (zowel in de dakgoot, buiten rond het huis en 1 keer zelfs in het kastje van de badkamer: zie fotos) Maar na enkele weken in Australie maak je je niet meer zo druk om een beestje meer of minder.

De dagelijkse weg naar en van ons huisje was eveneens bezaait met hindernissen. Zo liep de weg bijvoorbeeld recht door een wei, zodat we iedere rit enkele keren moesten uitstappen om de electrische draden (om Graham's koeien binnen zijn domein te houden) naar beneden te halen met behulp van een verkeerskegel, zodat we oze tocht konden verder zetten. Daar tegenover stond wel dat we de dag vaak begonnen met een wndeltocht naar de boerderij om verse gemolken melk van Graham te kopen tegen 20 cent per liter. Jaja, het echte leven op de Australische countryside.

De job zelf dan:.....

Lees verder...